کنعان می بینیم ... چی توز موتوری می خوریم ...و در دل آرزو می کنیم کاش ما هم یک شوهر پولدار خوشتیپ عاشق داشتیم که طلاقش می دادیم!!!

کنعان می بینیم ... چی توز موتوری می خوریم ... و به زندگی " مینا " ی فیلم می خندیم ... منتها خنده ی ما کمی آبکی می باشد و چشمانمان را خیس می کند ...

کنعان می بینیم ... چی توز موتوری میخوریم ... و دلمان برای فوتبال بازی کردن "رادان" قنج می زند !!! ( غنج یا قنج؟! )...به این فکر می کنیم که چـــــقدر قد و بالای" رادان" ما را یاد یوسف گمگشته مان می اندازد...یاد بدبختیهایمان می افتیم...

کنعان می بینیم ... و به این نتیجه می رسیم که چقدر آن " گاو " دقیقه ی 75 فیلم به ما شباهت دارد!... همانی که یک " بی . ام . و " سوار خوشتیپ زیرش می گیرد ...

کنعان می بینیم ...و ناگهان به این نتیجه می رسیم که " بی . ام . و " سوار ما حتی نایستاد تا ما را از زجر کش شدن خلاص کند...و حتی پس از چندی متوجه می شویم که " بی . ام . و " سوار ما اصلا " بی . ام . و " نداشت!!!!

در دل احساس حسادت عجیبی نسبت به " گاو " دقیقه ی 75 فیلم احساس می کنیم ... قسمتهای درونی ما احساس گُر گرفتگی دارند ...به این نتیجه می رسیم که اصلا شباهت خاصی میان ما و " گاو " دقیقه ی 75 فیلم مشاهده نمی شود ...

دیگر کنعان نمی بینیم ...حسرت می خوریم که حتی یک درخت گیسو در این اطراف پیدا نشد که ما جیب مانتو ی خودمان را جِر بدهیم و برای مراد گرفتن به یکی از شاخه های شلوغش ببندیم ... !

 دلمان گر می گیرد...

 کنعان ما یوسفش را گم کرد...
یوسفش... نمی دانم ... مُرد؟!؟!
...نمی دانم ...

غم می خوریم...
اما هنوز هم دلمان برای فوتبال بازی کردن " رادان " غش می رود ....

 پ . ن : خل شدم ....
همین!!

 خل شدم ...